-`๏' D 3 a !2 •`๛ I LOVE PAUSE ๛

โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ 

โลกหมุนรอบตัวเอง

ชีวิตก้อหมุนเปนวงกลมเหมือนกัน

ว่ามั้ย??

ไม่ง้าน จะมีเกิด แก่ เจ็บ ตาย หรอ..

 

ช่วงนี้ปิดเทอม

ชีวิตดูว่างเปล่าที่สุดเลย

พอไม่ต้องไปเรียน ก้อไม่รุ้สึกว่าต้องกะตือรือร้น อะไร

ความขี้เกียจเข้าครอบงำซะง้าน!!

 

และเพื่อขจัดความขี้เกียจออกจากตัว

จุดประกายความมุ่งมั่น

มีทางเดียว ...

เรียนพิเศษ 555++

ด

กลับมาสู่วงจรชีวิตแบบเด็ก ม ปลายอีกครั้ง

ถนนสายเดิม

สถานที่เดิม

จุดมุ่งหมายต่างจากเดิม

 

เหตุผลมากพอที่จะตัดสินใจเรียนพิเศษ

ชนิดที่ว่าใครยกคำแนะนำอะไรมาก้อไม่เข้าหัวทั้งนั้น

ก็กูจะเรียน!! เพราะกูประเมินระดับความโง่ของตัวกูได้ดีที่สุด

 

เห่อๆ เง้อ เบื่อๆ

อยากเที่ยวจัง

จิงๆเพิ่งโดดเรียนพิเศษไปดูหนังกะ เฟิน โบว์ วันก่อนเอง

ไม่ทันไรก้เบื่ออีกแระ

 

ชีวิตกะลังหมุน

ในขณะที่เรากำลังเดิน

เร็วบ้าง ช้าบ้าง แต่ชีวิตก็ไม่ได้ถอยหลัง

สิ่งเลวร้าย ให้บทเรียนที่ยิ่งใหญ่เสมอ

เกลียดความเบื่อ ทำไมถึงผูกพันกะมันจังนะ

ความเบื่อนี่แหละเป็นส่วนนึงที่ทำให้เราเดินช้าลง

ทุกวันนี้เราเดินช้าลง...

 

 

แต่ในทางกลับกัน

เราก็ชมวิวข้างทางได้นานขึ้น

 

 

ทุกคนมีเหตุผลที่หายใจต่างกัน

ชอบเพลงนี้ !!

 

 

 

 

 

ไม่หนุกเลยท่าพระจันทร์...

 

ต้องปรับตัวใหม่ทุกเรื่องตั้งแต่ การตื่นนอน การใช้จ่าย การไปเรียน การกิน ความเป็นอยู่ เมทใหม่ วิชาใหม่ๆ  เรียกได้ว่าทุกเรื่องจริงๆ

ใช้เวลาพักนึงทีเดียวกว่าเราจะปรับตัวกับทุกเรื่องได้หมด

 

ตอนนี้เราก็ยังยืนยันกับคำพูดเดิมว่า  "ไม่หนุกเลยท่าพระจันทร์"

แต่เราเริ่มชอบที่นี่แล้วสิ!! ไม่หนุกก็ไม่ใช่ไม่ชอบนี่นา

 

 

เริ่มรักการตื่นไปเรียนเช้าๆ มันทำให้รู้สึกว่า 1 วันของเรามันนานมากขึ้น

 

ถ้าเทียบกับรังสิต วันๆนึงผ่านไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

เพิ่งเห็นค่าของเวลาก็ตอนอยู่ปี 3 นี่แหละ

 

 

หลังจากรับน้อง..

การได้บายศรีกะพี่ทำให้คิดอะไรได้หลายๆอย่าง และก็ทำให้รู้สึกว่า เสียดายเวลา

ถ้ากลับไปอยู่ปี 1 ใหม่ได้ก็คงดีกว่านี้เนอะ

ทุกอย่างที่คิดจะทำในตอนนั้นก็อาจจะได้ทำซะที

ยังไม่เจอเป้าหมายที่ชัดเจนของอนาคตอีก 2 ปีข้างหน้าเลย

 

พี่รหัสเราบอกว่าเค้าจะไปต่อ Uni นอก

ใจหายเหมือนกัน

พี่อาทอยู่ปี 4 แระ

น้องเอิร์ทอยู่ปี 2 แระ

เราเป็นป้ารหัสของน้องฝ้ายแล้ว...

 

ทุกอย่างมันเร็วมากๆ

 

รับน้องที่ชะอำ

ตอนนั่งรอน้องขุดหาสมบัติ

เรา นั่งมองทะเลๆ

คิดอะไรไปเรื่อยๆ

คิดถึงวันที่ตัวเองขุดหาสมบัติ

เหมือนกันเลย

หาไม่เจอเหมือนกัน

 

 

เนิร์สบอกว่า..

เมื่อก่อนแม่น้ำเจ้าพระยาใสมากเลย

ใสจนเห็นปลา

 

สามสิบปีผ่านไปมันแย่ได้ขนาดนี้เลยหรอ???

 

แต่วันนี้

เราก็ยังต้องนั่งเรือข้ามฟากไปกลับพระจันทร์-วังหลัง

ยังต้องตื่น 6.30 น.

 

 

ชอบเพลงนี้

วันนี้ฟังเพลงนี้ตอนนั่งเรือข้ามฟากกลับหอ

เพราะจัง

 

2 วันที่แล้วยังนั่งฟังเพลงนี้กะปองอยู่บนรถทัวร์เลย..

 

 

 

 

>>แก้ว แกคงไม่ได้เข้ามาอ่าน แต่ช้านอยากจะบอกว่า ช้านรู้สึกดีจิงๆที่มีแกอยู่ข้างๆ แกเป็นส่วนนึงของความสุขทุกวันนี้ของช้านน๊า

>>เฟิร์น ช่วงนี้เป็นห่วงมึงชิบ !!

>>เก้+กวาง  เข้ากันได้ดีกว่าที่คิดว่ะ

>>ดักแด้ๆ  เมื่อไหร่จะได้เจอน้องๆที่รังสิตอีกน๊า

 

 

 

 

สุดท้ายๆ

Take me to Ur heart.

 

 

 

 

 

อุปทาน..

 

เมื่อใดมีสายลมพัดพลิ้วผ่านไป
ต้องทำให้หัวใจของฉันหวั่นไหว
อยากจะวอนถามลม นั่นคือลมรักหรือไร
อาจเป็นเธอฝากรักนั้นมาให้ฉัน
เมื่อใดมีแสงดาวที่ริมขอบฟ้า
นั่นคงเป็นสายตาที่คอยห่วงฉัน
อยากจะวอนถามดาว ว่าเธอคงคิดถึงกัน
อาจไม่ใช่แค่ฉันนั้นคิดไปเอง

นั่นไงดาวน้อยกระพริบ กระพริบ
เหมือนเป็นคำตอบจากฟ้า
เธอคงส่งใจมาหากัน
นั่นไงลมพัดใบไม้ระริก
เหมือนเธอเพิ่งบอกรักฉัน
(หรือคืออุปทานของผู้หญิงช่างฝัน)
(หรือคืออุปทานที่ฉันเพ้อไป หรือเปล่า)
นี่คืออุปทานหรือมันเป็นความจริง

อาจเป็นเพียงสายลมพัดมาแผ่วเบา
อาจเป็นเพียงแสงดาวที่เราเคยเห็น
เรื่องมันธรรมดา อาจเป็นเพียงเท่านั้นเอง
อาจเป็นเพียงแค่ฉันละเมอเพ้อไป
  ..............

 

ไม่อยากย้ายไปท่าฯ เลยอ่า

ยังอยากอยู่รังสิต

อยากเดินตลาดนัด

อยากนอนตื่นสาย

อยากเรียน วจ.

อยากนั่งรถราง

อยากเดินฟิว

อยากดูหนังเมเจอร์

อยากนั่ง ปอ29

อยากดูหนังหอป๋วย

อยากกินข้าวโรงกลาง

อยากนั่งชิวโต้รุ่ง

อยากนั่งดูดาวที่สนามหอเอ

อยากปั่นจักรยานดูหิ่งห้อย

อยากเล่นคอม วจ.

อยากส่องหนุ่มที่ปาร์ค

อยากประชุมโต๊ะ

อยากกินข้าวกับดักแด้

อยากร้องเกะกะดักแด้

อยากเมาท์กะกระโจม

อยากกินยำมาม่าที่กลมเกลียว

อยากกินบราวนี่ บร.4

อยากกินน้ำปั่นที่ปาร์ค

อยากกินครัวมี้

อยากกินชิตังเม

อยากกินป้าจิตรกับเมท

อยากกินส้มตำสะพานสูงกะดักแด้

อยากตีแบตตอนเย็นกับกระโจม

อยากกินแลคตาซอยก่อนขึ้นเรียนร้านพี่อ้อย

อยากซื้อตุ้มหูตลาดนัด

อยากกินกระเพราหอยลายร้านป้าจิตร

อยากดูคอนเสิร์ตในมอ

อยากเรียนตึกบัญชี

อยากนั่งรถอีฟ

อยากนั่งรถเนม

อยากนั่งรถแบ็งค์

อยากโอ๊บ คณะ

อยากไปร้านหลังโรงกลาง

อยากไปเซเว่นหลังโรงกลางทุกคืน

อยากเห็นตัวเห้

อยากกินชากังราว

อยากกินมีทโดม

อยากปั่นคิตตี้สีส้ม

อยากอยู่รังสิตๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่อยากย้ายไปท่าเลยอ่า

เง้อออออ

 

ก้ออย่างว่า

โลกยิ่งกว้าง

ก็ยิ่งเหงา

 

 

 

เราเป็นคนนึงที่ชอบ วงPause มาก ชอบเสียงของ โจ้ ชอบนักดนตรีมืออาชีพแบบ นรเทพ มาแสง

ชอบเพลงของ Pause จนเรียกว่า ฟังเกือบทุกวันเลยทีเดียว

แระเพลงนี้ "มีเพียงเรา" พูดได้ว่า เป็นเพลงของ Pause ที่เราชอบที่สุด หลังจากมันถูกร้องมา 10 ปีเตมๆ เหอๆ

จริงๆแล้ว เพลงนี้เป็นต้นเหตุที่ทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ยย เพลง Pause แม่งเพราะชิบ

แระหลังจากนั้น เราก้อกลายเปงแฟนเพลง Pause ไปโดยตั้งใจ หุหุ

จนในที่สุด เราก้อสามารถมีซีดีของ Pause เกือบครบทุกอัลบั้ม ยกเว้นอัลบั้มแรกเท่านั้น

หายากจิงๆ

 

...................................................................................................

 

 

เรายังมีความสุขทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ เพราะมันกลายเปนเพลงที่มีความหมายสำหรับเราที่สุด

เป็นเพลงที่ เราเคยให้คนๆนึงฟัง

ท่อนที่ร้องว่าไกล ฟังแล้วรู้สึกไกลจริงๆ

ท่อนที่ร้องว่ารัก ก็รู้สึกรักจริงๆ

เพลงนี้ให้ความรู้สึก เหมือนเต็มไปด้วยความหวัง

ผ่านมาสิบเดือนเตม เค้ายังจะฟังเพลงนี้อยู่รึเปล่า

ยังเก็บเพลงนี้ไว้อยู่รึเปล่านะ

 

 

แล้วทำไมเราต้องคิดถึงเค้าทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้นะ

 

 

ตอนนี้ไม่ sad

เราเข้มแข็งขึ้นมาก

หลังจากผ่านบททดสอบหลายๆอย่างมาเยอะ

เราก้อยังเดินอย่างเข้มแข็งได้ทุกก้าว

 

 

คะแนนสอบแย่

แต่ไม่ท้อ

ถึงไงก้อต้องสู้

แม่ยังบอกเลยว่า เข้มแข็งเข้าไว้

 

 

บททดสอบความรู้สึกครั้งล่าสุด

ทำให้เสียใจที่สุด

ร้องไห้ดังที่สุด

แต่

มันก้อแค่วันเดียวเท่านั้นแหละ

เราไม่อยากให้ความเสียใจอยู่กับเรานานๆ

มันน่าขยะแขยงว่ะ

บอกตรงๆว่าไม่โกด

ไม่โกดจิงๆ

แต่เสียใจมาก มากที่สุดจิงๆ

ดูเหมือนเราใจร้าย

แต่เรื่องอย่างนี้ต้องโดนเองถึงจะรู้สึก

 

 

ขอบใจเฟิร์นกับโบว์มาก

ขอบใจจิงๆ

ที่ฟังกูร้องไห้

ขอบใจจิงๆสำหรับกำลังใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

เฟิร์น>> กูจะจำไว้หลังร้องไห้ทุกครั้งต้องล้างหน้า

            ล้างน้ำตาให้หมดก่อนนอน

            มันจะได้หายไปกับน้ำ

            ไม่ติดไปถึงวันพรุ่งนี้

 

 

ขอบใจที่ทำให้กูรู้สึกว่า กูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ถึงบางครั้งจะต้องเดินคนเดียว

 

วันนี้ยังชอบเพลงนี้อยู่  แต่ความรู้สึกจากวันนั้นถึงวันนี้ ก็เหลือแค่ความคิดถึงเท่านั้น

ความรู้สึกอย่างอื่นก็หมดแล้วเหมือนกัน

 

 

 

ในที่สุด  ก้อจบลง

ผ่านไปซักทีกับการทำค่าย

โคดเหนื่อยเลย

แต่ก้อแม่งโคดได้อะไรเยอะ

ก้อเล่นควบหลายหน้าที่ ทั้ง od  ทั้งสวัสดิการ ทั้งเห

เหนื่อยตัวเปงเกรียว แต่ก้อดันอ้วนขึ้น

ฮ่าๆๆๆ

 

ขอบอกว่าคุ้มค่าจิง

อย่างน้อยครั้งนึงก้อเคยได้เปงคนทำค่าย

ไม่น่าเชื่อ หน้าอย่างกรูนี่นะ จะเคยไปทำค่ายกะเค้าด้วย

กว่ามันจะเปงรูปเปงร่างขึ้นมาได้นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจิงๆ

ต้องเปิดหมวกหาเงิน

ต้องติดต่อนู่นนี่

ต้องคิดกิจกรรม

ต้องเขียนคัต

โอ้ยยยยยยยยยยย

 

แต่ในที่สุดก้อจบ

สนุกจิงๆ

ลูกค่ายโคดน่ารัก

ไม่ผิดหวังเว้ยยยย

 

 

ตอนนี้ชีวิตก้อต้องดำเนินต่อไป

เห่อๆๆ อีกสองวันก้อจะสอบแระ

ดูไม่ค่อยจะเครียดเท่าไหร่เลยเรา

แต่ก้อนะ พยายามๆเข้าไว้

 

ไม่รุ้จะพิมอะไรแระ

สุดท้ายๆๆ

 

5 เดือนที่ผ่านมา

พึ่งมารุ้สึกตอนนี้แหละว่า

จะสร้างพรหมลิขิตด้วยตัวเอง

 

จบบบบบบบบบบบบ

 

สุดท้ายแระๆๆ

ตอนนี้โคดจะอ้วนเลยอ่ากรู

 

อัพสเปช

 

พรุ่งนี้สอบ Midterm acc

 

แต่ก็ยังมานั่งอัพสเปช

 

เห่อๆ

 

แค่รุ้สึกคิดอะไรได้นิดหน่อย

 

เมื่อก่อน  เราเองที่เป็นคนคิดว่า อยากจะรุ้จักคนเยอะๆ  เพราะรุ้สึกว่าโลกของตัวเองมันทั้งแคบทั้งเล็ก

เราเลยทำทุกอย่าง ทำกิจกรรม ไปค่าย ทำนู่นทำนี่ ก้อเพราะเหตุผลลึกๆ ที่ว่า โลกจะได้กว้างขึ้น

ส่วนเหตุผลอื่นๆ มันก้อเปงแค่ส่วนประกอบ ที่ถ้าไม่ได้กลับมา เราก้อจะไม่ซีเรียสเลยจิงๆ

 

ผ่านมาเกือบสองปี...

 

เรามานั่งถามตัวเอง นั่งดูโลกใบเล็กๆของตัวเองอีกครั้ง

โลกของเราวันนี้ไม่เล็กเหมือนวันนั้นอีกแล้วนะ เราอดที่จะยิ้มไม่ได้

 

นี่เราดีใจหรอ??

 

ไม่หรอก บอกตามตรงว่าไม่ดีใจ

 

โลกของเรามันใหญ่ขึ้นก็จิง แต่มันก็ทำให้เราเหงาขึ้นด้วย

ยิ่งโลกใหญ่ขึ้นเท่าไหร่ ก็เหมือนเรายืนอยุ่คนเดียวมากขึ้นเท่านั้น

 

เรามานั่งมองตัวเองอีกที...

 

จิงๆแล้วเราไม่ได้โชคร้าย  เรามีเพื่อนที่เรารักมาก เพื่อนที่เราสนิทมาก  เพื่อนที่ใครๆหลายคนไม่มี  เพื่อนที่ใครหลายคนไม่สามารถบอกได้ว่า ตัวเองมีหรือเปล่า

สำหรับคนที่เข้ามาอ่านสเปชนี้  ลองถามตัวเองดูนะ  ว่าใครที่คุณสามารถพูดได้เต็มปากว่าเค้าคือเพื่อนรักของคุณ

ถ้าคุณหาคำตอบไม่ได้ เราไม่รุ้ว่าคุณกำลังทำอะไร แต่เรารุ้ว่าคุณเหงา!!

 

แต่ ใครที่สามารถตอบคำถามนี้ได้

คุณช่างเป็นคนที่โชคดีซะจิงๆ

 

 

เฮ้อออ...